از جمعه بگم. الان باورتون میشه یادم نیست سر چی حرفمون شد؟ ولی داشت به جاهای باریک می کشید. دوس جون هم سر این موضوع ناراحت بود که چرا هر دفعه می گه بریم بیرون من قبول نمی کنم و از هر چند بار گفتن یه بارش رو می رم؟ دیگه منو درک نمی کنه که خسته م. و نمی تونم هر روز برم ببینمش. بعد هم گفت من دیگه هیچ وقت بهت نمی گم. ولی هر وقت تو دلت خواست بگو، من حتما میام. بعد که قطع کردیم. من بدون اینکه بهش بگم حاضر شدم که برم پیشش. واسه خودم شاد و خندان، مغز تخمه و بادوم هندی هم خریدم که بریم آشتی کنون. تو تاکسی بودم که زنگید و نقشه م لو رفت. قرار شد تا من برسم پارک سر مجتمع شون حاضر شه و بیاد.

هوا هم وحشتناک سرد بود. اولش که اومد گفت بریم کافی شاپ که من گفتم نه می خوام زود برگردم. یه کم به شوخی و خنده از دعوامون حرف زدیم و مغز تخمه خوردیم که یهو شوخی شوخی جدی شد. منم حلقه م رو در آوردم گفتم: نمی خواشم. (خودم می دونم لوسم، لازم به یاد آوری نیست) دوس جون هم یه کم گیر داد که یعنی چی؟ دستت کن. و از این حرفا که وقتی دید من گوش نمی کنم، دو باره اون کار وحشتناک رو انجام داد و بطرز وحشتناکی چند تا زد تو صورت خودش!!!!!! وای یعنی نزدیک بود من سکته کنم از دیدن این اتفاق. بعد هم رفت رو یه صندلی اون طرف تر چند دقیقه نشست. یه کم که آروم تر شد، برگشت و با یه جدیت ترسناکی گفت، همین الان حلقه ت رو دستت کن. منم زودی گوش کردم. ولی اشکم در اومده بود. بهش گفتم: دیوونه این چه کاریه می کنی؟ چرا خودت رو میزنی؟ اومد نشست پیشم و یه کم آرومش کردم. صورتش رو بوس کردم، گفتم: قربون صورتت برم چرا زودی تو صورتت؟

هیچی دیگه خلاصه آروم و بعد هم عشقولی شدیم!!! خودم می دونم هر دومون دیوونه ایم. بعد هم بادوم هندی خوردیم.  ساعت هشت و خورده ای شده بود که از همون جا تاکسی گرفتیم ودوس جون تا خونه باهام اومد.

روزهای بعد من سرم خیلی شلوغ بود. یکشنبه که تا 9 شب سرکار بودم، دوشنبه هم تا7. که بعدش با دوس جون قرار گذاشتم. منم حسابی داغوون بودم. یعنی دیر میشد اگه می رفتم خونه حموم می کردم. اصلا هم آرایش نداشتم. دوس جون که خیلی ذوق کرد، ولی کاری که می دونه من متنفرم رو انجام داده بود و حسابی لجم رو در آورد. اون کار هم اینه که دوس جون به صورتش کرم گریم می زنه تا پوستش صاف شه!!! این چیزیه که من ازش متنفرم تا حالا 1000 بار هم سرش دعوا کردیم. و قول داده که دیگه این کارو نکنه ولی باز... . به خدا پوست صورتش بد که نیست هیچی از پوست من هم بهتره. ولی خودش به این قضیه حساسیت داره. سمیه خداییش تو که دیدیش بگو، پوستش بده؟ هیچی دیگه من همیشه می گفتم دفعه دیگه اگه ببینم زدی، از همونجا برمیگردم خونه. ولی هیچ وقت این کارو نکرده بودم. ولی اون روز واقعا می خواستم برگردم. حسابی خسته بود و می خواستم یه کم در کنارش آرامش بگیرم که بدتر خستگی تو وجودم موند، حتی چند برابر هم شد. رفتم از همون جا براش یه کرم ضدآفتاب خریدم. بهش هم گفتم: به جز این حق نداری چیز دیگه ای به صورتت بزنی. شاید به نظر شما این مساله معمولی و مسخره بیاد. اما واسه ما خیلی بزرگ شده. هم از اصل قضیه خوشم نمیاد و هم این که فکر می کنم وقتی اون می دونم من خوشم نمیاد، یا از قصد این کار رو می کنه، یا من و نظر من انقدر براش مهم نیست که به حرفم گوش کنه. یه کم با هم راه رفتیم. دوس جون هم در مورد موضوعی که چند وقت بود می خواست بهم بگه حرف زد، حالا موضوع چی بود؟ اینکه دوس جون می گه: اگه تو واقعا منو دوس داری و می خوای، چرا برای من وقت تعیین کردی که تا سال 90 بیام جلو!!!! اگه من تا اون موقع نتونستم خودمو جمع کنم چی؟ یعنی تو منتظرم نمی مونی؟

هیچی دیگه اینم شد شروع یه بحث فرسایشیه دیگه. اونم در حالی که سال 86 خود دوس جون پیشنهاد داد که من چهارسال دیگه میام جلو. دیگه از ریز ریز حرفا نگم بهتره. آخرش ولی مثل همیشه بود. اینکه دوس جون منو دوس داره و می خواد و به هیچ عنوان نمی خواد و نمی تونه منو از دست بده... شبش که باهم حرف زدیم خیلی بهتر شد. و هر دومون حرفامون رو زدیم.

سه شنبه هم من تا دیرموقع سرکار بودم. و چهارشنبه رفتیم بیرون که خدا رو شکر روز خوبی بود. رفتیم برای دوس جون کت شلوار بخریم. الهی من قربونش برم که انقدر با کت خوش تیپ میشد. فقط با تمام شلوارها مشکل داشت. چون کت ها سایزش بودن ولی شلوارهاشون براش گشاد بود. پرسپولیس هم برده بود و خیابون ها حسابی شلوغ بود. تو مغازه ها هم هی شیرینی خوردیم به خاطر بردن پرسپولیس. دوس جون نهار نخورده بود. کلی گشتیم تا یه رستوران پیدا کنیم. دو تایی مون ساندویچ خوردیم. بعد هم دوباره رفتیم تا دوس جون بگرده برای یافتن یه کت شلوار خوب و مناسب که به خاطر مشکلی توضیح دادم، هیچی پیدا نکرد. ساعت 8.30 بود که دیگه برگشتیم سمت خونه. تو خیابون هم یهو حال دوس جون بعد شد. فکر کنم فشارش افتاد. و من کلی حرص خوردم تا خیالم راحت شد که صحیح وسالم رسیده خونه. روز چهارشنبه برام خیلی عالی بود. هم سرکار شیرینی حسابی خوبی گرفتم، هم پرسپولیس برد و هم بعد از یه هفته، یه روز خوب با دوس جون داشتم.

ولی دیشب باز بین مون دلخوری پیش اومد. یکی از دوستام هر سال،اربعین نذر آش دارن. که من هم دعوت بودم. اما دوس جون نذاشت برم. هیچ وقت نشده بود، جایی بخوام برم و دوس جون نذاره. اونم به خاطر چی؟ میگفت: اگه امروز بیرون خبری بشه و تو بیرون باشی، من ازت بی خبر بمونم، پا میشم میام دنبالت!! منم با اینکه حسابی دلخور شدم ولی قبول کردم که نرم. خلاصه که هفته مون خیلی خوب نبود. در مورد کارم هم بگم، من دفتر اسناد رسمی کار می کنم. هنوز هم بیمه نشدم. یعنی تازه رئیس رفته، دفتر رو به اداره بیمه معرفی کرده. حالا انگار بازرس باید بیاد و برامون کد کارگاه بذاره. (درست می گم؟) بعد من برم و به عنوان کارمند اونجا بیمه بشم. دعا کنین مراحل اداری ش طوری زود انجام شه که بیمه م از بهمن رد بشه.

پ.ن1:دوستای خوبم که از پگاه پرسیدین، پگاه وبش رو به خاطر یه عده حسود حذف کرده...

پ.ن2:سمیه بیا ببینمت دیگه، دلم برات خیلی تنگ شده.

پ.ن3:بعد از ماه صفر می خوام برم موهامو یه مول جدید رنگ کنم. به دوس جون هم نگفتم چه نقشه ای دارم. امیدوارم خوب بشه  و دوس جون هم خوشش بیاد.

پ.ن4: مموشی بیا تعریف کن بدجنس ببینیم بالاخره کی عروس میشی؟

دیگه فکر کنم همه چی رو گفتم. آهان این جا موند. از یکی دو ماه پیش کامپیوتر دوس جون اینا حسابی اذیت کرد و داغون شد. این دوس جون هم خودش کلی دردسر کشید تا درستش کرد. قشنگ دو سه هفته در گیرش بود. بعد حالا که درست شده خواهران گرام اجازه نمی دن دوس جون خیلی پای کامپیوتر بشینه، مخصوصا که تو اتاق یکی از خواهرهاش هم هست. این پست رو قرار بود دوس جون بنویسه که نشد دیگه. حالا اگه اون بود، تو دو خط همه رو تعریف می کرد.

یه عکس هم بذارم که دلم یه ذره شده واسه آرامش بغل دوس جون هر چند الان ازش دلخورم که نذاشت برم خونه ی دوستم...