تا از خونه اومدم بیرون دیدم بارون گرفته که البته نم نم بود و خیلی هم هوا خوب بود. اون جمعه که رفته بودیم بیرون دوس جون یهویی برگشت گفت یادش بخیر یادته اون اولا یه مدل خط چشم می کشیدی؟ بعد کامل مدلش رو توضیح داد. خییییلی برام جالب بود چون خودم کلا یادم رفته بود اون مدلی خط چشم کشیدن رو. خوشم میاد وقتی می بینم دوس جون به بعضی چیزهای مرتبط به من انقدر دقت داره. دوشنبه به خاطر دوس جون همون مدلی خط چشم کشیده بودم.

من رسیدم جلوی در پاساژ لاله٬ دوس جون هم چند مین بعد من رسید. چون بارون میومد قرار شد اول بریم یه دور تو پاساژ بزنیم. که من پیشنهاد دادم بریم همون کافه هوسینی که یه بار رفته بودیم. که این دوس جون هم کارت های عضویت مون رو با خودش نیوورده بود. یه کم مغازه نگاه کردیم بعد هم رفتیم همون کافی شاپه.

من چیپس و پنیر مخصوص سفارش دادم و دوس جون چون تازه نهار خورده بود(!!!) آب پرتغال. کلی هم به خاطر خط چشم من ذوق کرده بود. یه کم گوشی بازی کردیم و حرفیدیم. من هم به زور از چیپس و پنیرم به دوس جون می خوروندم. آخه من موندم مگه میشه مرد انقدر کم غذا باشه؟ اونم برعکس من. به دوس جون می گم دلم برات می سوزه چطوری می خوای خرج شکم منو با این معده ی گل و گشاد بدی؟ :))

آقاهه هم با اینکه ما کارت هامون رو جا گذاشته بودیم ولی به قیمت اعضا برامون حساب کرد. آخه تو منوش قیمت هایی که برای عضوهاست تخفیف داره:)

بعد هم با دوس جون رفتیم سمت پارک. صندلی ها تقریبا خیس بودن. با دوس جون یه صندلی رو خشک کردیم و نشستیم. یه عالمه دوس جون باهام عشقولی بود و با حرفای قشنگش منو می برد تو آسمونا. چترش رو هم تکیه داده بود به دسته صندلی و هی تاکید می کرد یادمون باشه جا نذاریمش.

دیگه حدود ۸ بود که بلند شدیمو از همون جا سوار تاکسی شدیم به سمت میدون و همونجا از هم جدا شدیم. بعد دیروز که با دوس جون تلفنی می حرفیدیم برگشت گفت: دیدی بالاخره چتر رو جا گذاشتیم؟:) گویا دوس جون اینا خانوادگی سابقه شون خرابه تو جا گذاشتن چتر. بیچاره دوس جون دیروز دوباره تا پارک رفت  که ببینه میتونه پیداش کنه ولی چترشو برده بودن.

می خوام یه کوچولو در مورد یکی دو تا مساله کوچیک اینجا بنویسم امیدوارم باز کسی نذاره به حساب مرفه بی درد بودنمون!!!

اگه اشتباه نکنم توی مرداد ماه بود که برای دوس جون یه شلوار خریدیم و بهش گفتم این یکی از کادوهای سالگردت باشه. بهش هم گفتم یه چیز کوچیک دیگه هم برات می گیرم. بعد سر انگشتر خریدن٬ اون پولی که براش کنار گذاشته بودم رو هم بردم تا یه چیزی هم برای دوس جون بگیریم. ولی چون قیمت انگشتره بیشتر از پولی بود که دوس جون کنار گذاشته بود٬ دوس جون پیشنهاد داد که من پولی رو که برای دوس جون کنار گذاشتم رو بذارم رو پول انگشتر٬ بعد دوس جون که پول دستش اومد به همون اندازه ای که من کنار گذاشته بودم یه چیزی برای خودش بخره.

که تا الان هم طول کشید. تصمیم گرفتم از این به بعد برای هیچ مناسبتی این کارو نکنم. یعنی صبر کنم تا همون موقع یا خودم و یا با خود دوس جون بریم کادوش رو بخریم که دیگه این طوری طول نکشه.

فکر می کنم اون طوری که آدم دقیا تو همون روز کادوش رو بگیره خیلی مزه ش بیشتره تا اینکه قبل یت بعدش کادو بگیره. دوس جون خوبم می دونم که تقصیر تو نیست. ازت هم بی نهایت ممنونم به خاطر هر کادوی با ارزشی که برام گرفتی. دوست دارم از این بعد این قضیه کادو خریدن که می دونم برای هردومون هم چقدر لذت بخشه یه کم با برنامه ریزی بیشتری باشه. خیلی دوستت دارم گل قشنگم.

پ.ن: بالاخره من هم دا رو خوندم. فقط می تونم بگم خییییییییییلی تلخ بود خیلی. بعضی جاهاش رو که برای دوس جون تعریف می کردم هنگ می کرد... 

پ.ن: به زودی با دوس جون می ریم خرید و براش یه پلیور می گیریم.